Moja Strona Nieba

Wstałam o czwartej rano by wpiąć się na najwyższy szczyt aklimatyzacyjny Poll Hill. Tej nocy nie  spałam prawie wcale. W bazie dużo osób każdy jakoś nie spał a to trzaskały drzwi z toalety a to ktoś głośno chrapał. Kiedy budzik zadzownił to jz już byłam po porannej toalecie. Czwarta rano to prawie noc. Moje ciało śpi. Rozruch jest ciężki. Nie potrafię się obudzić. Wszyscy którzy zdecydowali się iść tego poranka na szczyt mam wrażenie, że mnie miają bez problemu. Tylko ja ciągnę się jak żłów. Jest mi wstyd bo wyprzedzają mnie osoby dużo starsze wiekiem. Przystaję cały czas nie daję rady. Myślę, że już nie chcę tego kontynuować. Pot kapie mi z czoła. Mam ochotę płakać. Nie chce mi się iść. Nogi mi odmawiają posłuszeństwa  głowa szaleje wszystko mówi nie. To nie jest ci potrzebne. I co chcesz udowodnić. Po co to robisz? Przystaję i oglądam się za siebie zaczyna świtać a ja o świcie powinnam być na szczycie. Nie zdążę więc i tak nie warto. Znów przystaję. Nie umiem się zmusi...

Obudziłam się bardzo podeksytowana. Pierwszy dzień jest zawsze natrudniejszy. Myślę sobie, że każdy pierwszy raz jest trudny chyba we wszystkim. Dla  mnie trudny dlatego, że pierwszy dzień wspinaczki, pierwszy dzień poznaję się z moimi  przewodnikami. Jestem niespokojna. Wsiadam do samochodu, który wiezie nas na miejsce od którego czas zacząć. Rozglądam się  przez okno jabym miała  co najmniej adhd,  chcę wszystko uchwycić oczami, chcę nic nie stracić ani sekundy z obrazu, który ma pozostać w mojej głowie.Dzieci się bawią na ulicy ludzie nigdzie  się nie spieszą zaczyna się dzień jakby leniwie. Jedziemy spokojnie czasem wolno, tylko mnie jakoś gniecie w żołądku. Kierowca cały czas trąbi na wszystkich teraz już wiem dlaczego tutaj nie ma przepisów jedynie klakson ostrzega, że jesteśmy na drodze. Wypatruję widoków. Zielono na horyzoncie. Nagle ukazuje się Ona jakże dostoja świeci w porannym słońcu jakby chciała mi powiedzieć "czekam" odwóciłam wzrok ...